Radical30 World
Κάνετε κλικ σε μια φωτογραφία του Τίτλου ή στη λέξη Φόρουμ για να δείτε τα θέματα μας.
Σύνδεση

Έχω ξεχάσει τον κωδικό μου

Πρόσφατα Θέματα
» 5 Μαρτίου 1943: Η μεγαλύτερη νίκη της Αντίστασης.
Κυρ 06 Μαρ 2016, 12:59 από radical30

» Forsaken-2015 ******
Δευ 22 Φεβ 2016, 10:13 από radical30

» The First Grader *******
Δευ 08 Φεβ 2016, 13:05 από radical30

» Περί των "Κοινών Αγαθών"
Παρ 05 Φεβ 2016, 02:20 από radical30

» Ο δικός μου "χιονάνθρωπος"
Τετ 03 Φεβ 2016, 06:11 από radical30

» Δημήτρης Βαρδαβάς
Τετ 03 Φεβ 2016, 04:52 από radical30

» Η "Νονά"
Σαβ 23 Ιαν 2016, 06:11 από radical30

Ιούλιος 2017
ΔευΤριΤετΠεμΠαρΣαβΚυρ
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      

Ημερολόγιο Ημερολόγιο

Ψηφοφορία
Τροφοδοσία RSS


Yahoo! 
MSN 
AOL 
Netvibes 
Bloglines 


Παρόντες χρήστες
2 χρήστες είναι συνδεδεμένοι αυτήν την στιγμή:: 0 μέλη, 0 μη ορατοί και 2 επισκέπτες

Κανένας

Περισσότεροι χρήστες υπό σύνδεση 39, στις Τρι 19 Φεβ 2013, 11:39

Απελπισία!!!

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Απελπισία!!!

Δημοσίευση  radical30 Την / Το Παρ 18 Μαρ 2011, 10:33

ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Αλήθεια πόσοι από σας -και εύχομαι πως όχι- έχουν δει με τα μάτια τους τέτοιες τραγικές εικόνες;**

Είχα την "τύχη" να ζήσω τέτοιες και χειρότερες στιγμές, στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.
Ήταν στιγμές τραγικές αλλά δεν προκαλούσαν τον οίκτο, προκαλούσαν οργή, γιατί αποτελούσαν φυσική συνέπεια των συνθηκών εκείνης της μαύρης, της εφιαλτικής αλλά και γεμάτης με δύναμη, αντοχή και ηρωϊκές πράξεις αντίστασης, εποχής.

Ναι, οι Έλληνες υπέφεραν πολύ τότε και μάλιστα με ένα τρόπο άγνωστο στη μέχρι τότε ζωή τους. Μπορεί να ήταν πτωχοί οι περισσότεροι, πριν και μετά την Κατοχή, αλλά τη πείνα και τηναπόλυτη εξαθλίωση που βγάζει αυτή η φωτογραφία, δεν την είχαν ούτε φανταστεί. Υπήρχαν πράγματα που δεν τα άγγιζε ούτε η φτώχια, ούτε ο φόβος. Υπήρχαν κατ' αρχήν, όλα αυτά που μας λείπουν σήμερα. Υπήρχε αγάπη, συμπόνια, φιλία και συνεννόηση ανάμεσα στους ανθρώπους. Τότε μιλάγαμε για τους "κακούς", γιατί ήταν οι πάρα πολύ λιγότεροι. Σήμερα μιλάμε για τους "σωστούς" γιατί τέτοιους ψάχνουμε και δεν βρίσκουμε.

Τον πόνο, τη κακουχία, το θάνατο από τη πείνα, εκείνης της κατάμαυρης εποχής, τα καταλάβαινες και τα εξηγούσες. Όλη η Ευρώπη υπέφερε κάτω από τη μπότα των Γερμανών. Αλλά οι άνθρωποι στέκονταν δυνατοί και αποφασισμένοι. 'Ηξεραν ποιός ήταν ο εχθρός, ο αίτιος των δεινών τους και πάλευαν να μείνουν ζωντανοί, μέχρι να λήξη κάποια στιγμή αυτός ο βραχνάς. Μετά άρχισαν σιγά σιγά να αντιστέκονται και να αντιδρούν απέναντι στον κατακτητή, ακούγοντας τις νύχτες από τα ραδιόφωνα (όσοι λίγοι διέθεταν) ότι ο πόλεμος είχει αρχίσει να έρχεται τούμπα, να μαθαίνει ότι η πανίσχυρη πολεμική μηχανή των Γερμανών είχε
πάρει τη κάτω βόλτα και οι ήττες από Ρώσσους, Άγγλους και Αμερικανούς, είχαν γίνει ο κανόνας των πολεμικών ανακοινωθέντων. Υπήρχε ελπίδα πιά....

'Ηταν μια τρέλα που είχε λογική!! Μια κατάσταση δύο χρωμάτων: του μαύρου και του λευκού. Οι καλοί και οι κακοί απέναντι, σε ένα αγώνα μέχρι τελικής πτώσης. Και έτσι έγινε...

Σήμερα τι μας συμβαίνει; Το ξέρουμε όλοι, άλλος λίγο άλλος πιό πολύ, αλλά δεν μπορούμε να εξηγήσουμε το πως και το γιατί. Πρώτα πρώτα δυσκολευόμαστε να ορίσουμε τον εχθρό, τον αντίπαλο. Και όταν εν τέλει καταλήγουμε, ο εχθρός είναι "εντός των τοιχών". Με κάθε σημασία του όρου!!! Δεν είναι μόνο οι γνωστοί και μη εξαιρεταίοι: πολιτικοί, δημοσιογράφοι, παπάδες, δάσκαλοι, αστυνομικοί, δικαστάδες, δικηγόροι και γιατροί, δηλαδή αυτοί που ασκούν τα, κατά το Σύνταγμα, οριζόμενα ως "λειτουργήματα" και "θεσμοί". Ούτε οι τραπεζίτες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι μεγαλέμποροι, που άλλωστε αυτοί δηλώνουν ότι αυτή είναι η δουλιά τους και σ΄ όποιον αρέσουν...

Ο μεγάλος, ο πιο επικίνδυνος εχθρός, ο πράγματι "εντός των τοιχών", είναι ο ίδιος ο εαυτός μας. Εμείς, οι σημερινοί Έλληνες, σαν άτομα και κυρίως σαν κοινωνία. Μια κοινωνία για φτύσιμο χωρίς ίχνος οίκτου ή ελαφρυντικών. Τα ξέρετε καλλίτερα από εμένα όλα αυτά, γιατί εγώ απλώς τα παρατηρώ από μακρυά σαν απόμαχος και γέρος συνάμα, ενώ εσείς οι νεότεροι, τα ζήτε και τα βιώνετε καθημερινά όπου κι' αν βρίσκεστε, ότι κι' αν κάνετε. Τελευταία ελπίδα, αλλά με τρεμάμενο καντήλι ζωής, η οικογένεια. Αν χαθεί και αυτό το μετερίζι, ζήτω που καήκαμε.

Μακάρι η εικόνα από τις μέρες της κατοχής να μείνει τέτοια. Γιατί φοβάμαι, τρέμω στη σκέψη, ότι θα την αντικρίσω και πάλι ζωντανή. Έχω σύζυγο, παιδιά, εγγόνια, αδέλφια, φίλους, συγγενείς, συμπατριώτες και γι' αυτούς είναι που καίγομαι και ανησυχώ. Αν είναι να συμβεί έτσι, θα ήθελα να πεθάνω χωρίς να το δώ.

Αύριο; Ε, ας ψωφήσω σήμερα, τότε....


radical30


** Προφανώς η εικόνα για την οποία μιλάω χάθηκε κάπου στα ανοργάνωτα αρχεία του Η/Υ μου. Καλύτερα. Ας πούμε ότι μιλούσα για μια "μαγική εικόνα" της φαντασίας μου, και καθαρίσαμε..

_________________
@radical30
avatar
radical30
Admin

Εγγραφή : 28/09/2009
Δημοσιεύσεις : 3499
Τόπος : Πόρτο Ράφτη
Ηλικία : 87

http://radicalrvolution-radical30.blogspot.com

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης